email listeme katiliniz:  




Bu kisa hikaye 1 adli projemin bir parcasi.

1 , herkesin beynine akilli implantlar taktirabildigi bir dunyayi anlatiyor.



KARADELIK


Agzina bir avuc daha cips atti, cenesinin onlari katir kutur bir makina gibi ezmesini dinledi.

Sanki agzi baska bir canliydi; Ali'ye bagli ama kendi kendine isleyen baska bir sey. Emrinden cikmayan ama sanki bir gun bir sey yapacakmis gibi bekleyen bir sadrazam.

Ali, bu cips oguten sadrazam makinasina biraz supheyle yaklasiyordu. Bazen kendinin sadece gozlerinden ve kulaklarindan ibaret oldugunu dusunuyordu.

Odasindaki yataginda oturmakla yatmak arasinda bir pozisyondaydi. Cips posetini yanina koydu. Kafatasinin icine yerlestirilmis, beyniyle entegre olarak calisan akilli implantina sesli komut verdi:

"Implant, beni beynimin icine isinla."

Yavas yavas gozleri karardi. Kafasi Hawking gibi yana yatti ve yatagin bos tarafindaki yastigin uzerine kafalama bayildi.

...

Gozlerini acti. Los, alcak tavanli, insanin icini bunaltan oda gibi bir yerin ortasinda duruyordu. Etrafina bakti; her taraf yamuk yumuk duvarlarla cevriliydi; garip duvarlar. Sanki hepsi tavuk etinden yapilmis gibi yumusak, amcasi opmus gibi islak duvarlar.

Burasi beynimin kontrol merkezi olmali diye dusundu. "Tahmin ettigim gibi kimse yok."

Bir kac saniye oylece durduktan sonra duvara yanasti. Duvara dokunmak istiyordu ama beyindi bu, ya yanlis bir sey olursa? Neyse dedi, en fazla uyanirim. Parmagiyla yavasca duvara dokundu. Bir sey olmadi. Hakikaten tavuk gibiydi. Tum avucuyla dokundu duvara; bu sefer dokundugu anda omzunda bir sey hissetti. Elini duvarda gezdirdi, omzundaki his de gezdi. A ha! dedi. "Beynimde omzumdaki sinirlerin karsiligini buldum!"

Hemen duvarda ellerini gezdirmeye basladi. Baska noktalari ariyordu. Biraz saga gidince burnunun ucunu buldu. Orayi kasidi. Sonra aklina bir fikir geldi. Duvarda elini gezdirip sirtini buldu. Sonra o duvarin onune oturdu, sirtini da duvara yasladi. Boylece kendiyle sirt sirta oturmus oldu. Yalnizlikta dunya rekoru kirdigi icin duvardaki elini bulup onunla el sikisti.

Simdi sirtini kendi sirtina vermis oylece oturuyordu. "Ee ne yapacagim simdi beynimin icinde?" Hem odanin bir cikisi da yok gibiydi. Burada boylece John Malkovich gibi oturacak miyim diye dusunuyordu ki bir anda odanin ortasinda John Malkovich belirdi. Ali panik oldu, ayaga kalkti, "nereden cikti lan bu adam?"

Ali'yi sessizce izlemekte olan beyin implanti hemen devreye girdi: "Su anda beyninin icindesin Ali. Aklina gelen her sey, daha dogrusu kafanda canlandirdigin her sey burada var ediliyor."

Ayaga kalkti. John Malkovich de neye ugradigini sasirmis vaziyette karsisinda duruyordu. Malkovich, bir sure konusmadan Ali'ye bakti. Sonra Ali'ye sordu: "Neredeyiz?"

"Beynimin icindeyiz" diye cevap verdi Ali, eliyle kendi kafasini gostererek. Malkovich sinirlenmisti. "Yine mi bee" diyerek Ali'ye saldiracakti ki Ali bir kac adim geri gitti.

Bu sirada eli yine duvara degdi. Bu sefer dirsek sinirlerinin duvardaki karsiligini bulmustu. John Malkovich'e "bir saniye abi" deyip egildi ve o noktayi yaladi. Artik dunyada dirsegini yalayan ilk insan olmustu. Ooh dedi.

Malkovich hic bir seye anlam veremiyordu, delirmis gibiydi. Ali keske elimde bir sopa olsa diye dusundu ve bir anda elinde sopa belirdi!

Malkovich'e "yaklasma sopayi kafana yersin" gibi bir isaret yapti. Malkovich oldugu yerde teyze gibi kaldi.

Ali kafasinin icindeyken her seyi yapabilirdi. Kafasinin icinde tanriydi. Kendi kendisinin tanrisi, kendi kendinin kulu, kendi kendine inanmayan bir ateistti. Ne guzeldi.

"Sst implant zevkliymis lan bu" diyerek implanta seslendi. Sesi beynin kontrol merkezinde yankilandi. Sonra bir kac adim atip Malkovich'in etrafinda dolanmaya basladi. "Implant, peki isteyince bu Malkovich'i yok edemiyor muyum ben? Tamam gitsin artik. Nasil silecegim?"

Beynin derinliklerinden bir ses, Implant'in sesi, cevap verdi: "Aklina gelen seyi bir anda yok edemiyorsun maalesef. Zaman icinde onu unutmayi beklemek zorundasin. Beyin boyle calisiyor. Istedigini yaratabilirsin ama istedigini yok edemezsin."

Bu arada Malkovich de bu ses nerede geliyor lan diye garip garip saga sola bakiyordu. Nasil bir sacmaligin icine dusmustu yine.

"E o zaman ne bileyim fil dusunsem burada var ola.." derken bir anda odanin ortasinda bir fil belirdi. Odanin yarisini kaplayan, pembe, dev gibi bir fil.

" var olacak ama onu yok edemeyecek miyim? Ulan bari yavru fil dusunseydim" dedi ve bir anda filin yaninda bir de yavru fil belirdi.

"Aha" dedi Ali, "sictik.. Bunlari yok etmenin hic bir yolu yok mu Implant?"

"Maalesef Ali."

"E bir kac bir sey daha dusunursem odada yer kalmayacak, ne yapacagim?"

"Dusunmemeye calis Ali."

Ali ne yapacagini bilemez durumda oylece durdu. Kafasinda filler oynuyordu. Bu sirada Malkovich, Ali'yi delirtmek icin duvarlara dokunuyor ve Ali'nin orasi burasini kasindiriyordu. "Yapmasana lan Malkovich.. Lan!"

Bir yandan etrafini kasiyip bir yandan "ne yapacagim" diye dusunuyordu. Sonra sakin olmaya calisti. "Ben kafamin tanrisiysam, bir yol bulabilirim. Hic tanri odasinda sikisip olur mu, cok mantiksiz."

Sonra bir anda odanin ortasinda cocukken yattigi yatak, cocukluk dolabi ve bakicisi belirdi.

"Bu nee! Bunlari dusunmedim ki ben!"

"Suur altin dusunuyor Ali."

"Hay sikeyim suur altimi."

Bakicisinin yaninda bir de adam belirdi. "Bu adam kim lan?"

"Bakicinin eve atttigi adam Ali."

"Eve attigi mi?"

Ali sakinlesmeye calisti. Bir yandan da orasini burasini kasiyordu. Bu arada odadaki insanlar aralarinda konusmaya baslamislardi. Tum bu sacmaligin Ali'den kaynaklandiginin hepsi farkindaydi.

"Ya organize olup devrim yaparlarsa?"

Kullari tarafindan ele gecirilen bir tanri, hacklenmis, kendi yarattiklarinin esiri olan bir zavalli olabilirdi.

Kafasindaki insanciklarin organize olmasini engellemek icin daha cok insan yaratmasi gerektigini dusundu. "Suraya bir kac da muhafazakar koyayim ki aralarinda uzlasmalari zorlassin."

Hemen dayisini dusundu. Dayisi oyle vasat bir insandi ki, sadece sorulari dayiya sorarak ulke capinda anket yapilabilirdi.

Dayisi bir anda beyninin ortasina isinlandi.

Odanin ortasina isinlanan her insan once bir "nooluyor lan" diyor sonra garip garip etrafina bakip korkuyor, sonra saldirganlasiyordu. Ali'nin dayisi haric: o once cay istedi.

Bu sirada oda dolmaya devam ediyordu. Legolar, trombolin, babanne donu.. Artik neredeyse yer kalmamisti. Ali pes etti. Bir kac dakika icinde oda tamamen dolacakti. "Niye uyanmiyorum ben?"

Sonra sakinlesmeye calisti. Ve sistemde bir acik buldu:

"Her seyi var edebiliyorum ama hic bir seyi yok edemiyorum. O zaman her seyi yok eden bir sey var edersem, o benim icin her seyi yokedebilir.."

Agzina kadar dolmus odaya bakti ve bir delik dusundu. Kapkara bir delik. Bu delik odadaki her seyi icine ceksin dedi. Cekti de.

...

Tekrar yataginda uyandi. Gozlerini acinca yataginin yanindaki ufak robotu gordu. Artik yeniden gercek odasindaydi. Ooh dedi. Boynunu citlatti, derin bir nefes alip yataga oturdu.

"Gunaydin" dedi sadrazam. "Nasilsin?"





ozanbey'i takip mekanizm: twitter   instagram     iletisim: ozan(at)bobiler.org